TEKNOLOJİ BİZİ NE KADAR MUTLU ETTİ?

                                TEKNOLOJİ BİZİ NE KADAR MUTLU ETTİ?

Önümüzdeki yıllarda insaoğlunun kendine soracağı soru şu olacaktır.Bizim daha fazla mutlu olabilmemiz için teknolojiye ne kadar ihtiyacımız var veya teknoloji ilerledikte bizim mutluğumuz giderek  artıyor mu ?Çünkü  derinlemesine düşündüğümüz zaman 300-400 yıl önceki insanlar bizden daha az mı mutluydular.Eğer mutluluğu ölçen bir araç ve zaman makinemız olsaydı .Onların yanlarına gidip  mutluluk derecelerini ölçseydik.Bide  gelip bizim insanlarımızın mutluluğunu ölçsek önümüze ne gibi sonuçlar çıkardı?Teknolojinin insanların mutlu olmaları için çokda gerekli olmadığını anlardık.

Teknoloji insanların hayatlarını kolaylaştırdığı kadar insanların hayatlarına sorunlarda getirmiştir.Teknolojinin gelişmesiyle şehirleşmede büyük oranda arttı.Köylerden şehirlere göçler gerçekleşti.Büyük metropoller oluştu.İnsanların eksiye nazaran daha yüksek ve kalabalık binalarda yaşamaları gerekti.Buda insanları bireyselleştirdi .İnsanlar kendi başlarına hayatlarını idame ettirebildikleri  için başkalarına ihtiyaç duymamaya başladılar. İnsanlar yalnızlaştıdı ve bencilleşti.Anadolu insanının o bir tas çorbasını tanımadığı insanla paylaştığı o zamanlar son buldu.Anadolu insanının o sıcaklığı koybolmaya başladı.Komşusu açken tok yatan bizden değildir bilinci yok olmaya yüz tuttu.Çünkü Teknoloji k  aletler insanları evlere hapsetti. İnsanlar komşularını dahi tanıyamayacak hale geldiler.Eski akraba,komşu gezmeleri neredeyse tamamen bitti.İnsanlar birbirlerine yabancılaştılar.

Çağımızın hastalığı olan deprasyon ortaya çıktı.Trafik karmaşası,araba sesleri ,iş stresi bide bunlara  Anadoludan göç eden insanların yalnızlığı ve uyum problemi eklenince mutluluktan eser kalmadı.

Teknoloji insanların kimyasını bozarak maddeci bir yapıya büründürdü .İnsanlar kendileri için çalışan kendileri için yaşayan robotlar haline geldi.Haliyle insan maddeye değer verdi, manasını kaybetti.

Bütün bu yazdıklarımızdan ortaya çıkan tabloya baktığımızda hergün birbirini gören fakat birbirini tanımayan binlerce insan, hayatın keşmekeşi ve koşuşturması içinde geçen mutlu olmadan tükenen hayatlar.

                                                                                                   Ömer Faruk Çakır